DRAFT

Το Beton7 Gallery παρουσιάζει την ατομική έκθεση της Κατερίνας Αθανασίου με το τίτλο “(test) in between”. Η νέα σύνθεση της εικαστικού αποτελεί μία εγκατάσταση που εξελίσσεται σε τρεις χώρους. Στο έργο αναπτύσσονται δράσεις ως πεδίο προσωπικής έρευνας και καταγραφής. Η ατομική έκθεση γίνεται ένα συλλογικό έργο, όπου μέσα από τις συσχετίσεις και τη συνδιαλλαγή με την αρχιτεκτονική του χώρου παρουσιάζεται/αποκαλύπτεται η ιδιαίτερη ατομικότητα της, που αποδίδεται και στην αλληλεπίδραση και στις συνεργατικές πρακτικές.

Αρχικά η εικαστικός υποδέχεται το κοινό με ένα κέρασμα, μέσω μιας συγκεκριμένης performative παρέμβασης που αποτελεί την προσέγγιση της εικαστικού Λίας Πέτρου. Ο θεατής ξεκινά μέσω της επιλογής να συμμετάσχει σε μια διαδικασία ώστε η θέαση του έργου στην πορεία του να μετατραπεί σε μια βιωματική εμπειρία.

Στη συνέχεια ο θεατής συναντά ένα επίτοιχο μεγάλων διαστάσεων έργο της Κατερίνας Αθανασίου βασισμένο στις φωτογραφίες του Τάσου Βρεττού, ένα μέρος της προσωπικής συλλογής της, καθώς επίσης και το περιβάλλον από κόκκινα χαλιά του εικαστικού Πέτρου Μπάτσιαρη, διερευνώντας το σύγχρονο τρόπο λατρείας. Η καλλιτέχνης επαναπροσδιορίζει σε ένα νέο πλαίσιο εικόνες και αντικείμενα άλλων καλλιτεχνών, δημιουργεί ένα νέο τόπο και μας προσκαλεί να αισθανθούμε το βαθύ αίσθημα πίστης κατά τη διάρκεια μιας λατρευτικής τελετής, απελευθερωμένοι από τις κοινωνικές κατασκευές για το σώμα και την υπόσταση.

Τέλος στον τρίτο χώρο η εικαστικός μας προσκαλεί σε μια ενατένιση, σε ένα ταξίδι, για μια στάση στο απέραντο και μια απόσταση από το σωματικό, από μια προοπτική που γεμίζει σαγήνη την συνείδηση και γίνεται η απόλαυση της λατρείας. Το πρόσωπο δεν έχει πλέον σημασία, αντίθετα με το ακέφαλο σώμα της έκστασης, που το πρόσωπο έρχεται κοντά, δίπλα σου.



You darkness by Rainer Maria Rilke

You darkness, that I come from,

I love you more than all the fires

that fence in the world,

for the fire makes a circle of light

for everyone

and then no one outside learns of you.

But the darkness pulls in everything:

shapes and fires, animals and myself,

how easily it gathers them! -

powers and people -

and it is possible: a great energy

is moving near me.

I have faith in nights.



Η Μαρίνα Τσβετάγιεβα μιλάει εδώ για το nachdichten…
«Τώρα θα ήθελα να μιλούσε ο Ρίλκε [μέσα από μένα].
Στην καθομιλουμένη αυτό λέγεται ¨μεταφράζω/ μεταφέρω¨. [Πόσο καλύτερη είναι εντέλει η γερμανική λέξη nachdichten! Όταν ακολουθώ τα ίχνη ενός συγγραφέα, διανύω άλλη μια φορά ολόκληρο τον δρόμο που έχει περπατήσει. Αυτό μπορεί κάλλιστα να συμβεί μετά (nach), ύστερα από αυτόν, αλλά εκείνο το dichten,* αυτό είναι πάντα νέο. Νachdichten – να διανύεις εκ νέου τον δρόμο πάνω στα προσωρινά σκεπασμένα ίχνη.] Μεταφράζω (μεταγράφω, μεταποιώ), έχει και μια δεύτερη σημασία: δεν μπορεί κανείς να μεταφράσει μόνο σε κάτι (στην ρώσικη γλώσσα για παράδειγμα) αλλά και προς κάτι. Εγώ μεταφέρω τον Ρίλκε στην ρώσικη γλώσσα, έτσι όπως θα με μεταφέρει εκείνος, κάποτε σ’ εκείνο τον άλλο κόσμο».

*Ποιώ; Συνθέτω; Γράφω; Δημιουργώ; - Στα ρώσικα δεν υπάρχει η λέξη. (Σημ. της Μ.Τσβ.)



Η Κατερίνα Αθανασίου είναι μέλος ΕΕΠ στο τμήμα Γλυπτικής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ), όπου διδάσκει από το 2001. Είναι παραγωγός της εκπομπής CityTravellers στο beton7artradio από το 2013.

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Γλυπτική στην ΑΣΚΤ (1996) και ολοκλήρωσε το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών Ψηφιακές μορφές Tέχνης, (ΑΣΚΤ – ΕΜΠ, 2001). Το 2008 σχεδίασε την ιδέα των City Travellers, http://artcoursescitytravellers.blogspot.gr/, ενός συλλογικού τόπου όπου συναντιούνται άνθρωποι και εμπειρίες. Η ομάδα συγκροτήθηκε το 2010 από τον Αντώνη Λακίδη (Ζωγράφο) και τον Παναγιώτη Παπαδόπουλο (Φιλόσοφο). Οι citytravellers περιηγούνται στην πόλη και δημιουργούν μοντέλα, χρήσεις και χώρους. Από το 2007 συμμετέχουν στη πρόκληση συλλογικών εργασιών – δράσεων.

Τα έργα της Κατερίνας Αθανασίου αφορούν in situ εγκαταστάσεις (2001-07) και performances (2008 – σήμερα), ενώ η πρόσφατη έρευνά της αναφέρεται σε επιτελεστικά περιβάλλοντα, σε τρόπους τεκμηρίωσης στην τέχνη. Έχει συνεργαστεί με τους χώρους τέχνης Βeton7, Artwall, metamatic:taf. Παλαιότερα Booze Cooperativa, Αγκάθι. Ετοιμάζει τη δεύτερη ατομική της έκθεση (η πρώτη έγινε το 2006), στην οποία προσκαλεί καλλιτέχνες που με το έργο τους θα ολοκληρώσουν την συνθετική της πρόταση που στηρίζεται στις πιστώσεις, τη χρήση προ-υπαρχόντων εικόνων με ελάχιστη ή ίσως και καμία μετατροπή.

http://sculpturekateathanasiou.blogspot.com



Η Κατερίνα Αθανασίου καταγράφει από το υλικό και την θέαση του Τάσου Βρετού, τα σημεία εκείνα που γίνονται το ντοκουμέντο της, το τεκμήριο για να υποστηρίξει την αναζήτησή της που σχετίζεται με την έκσταση που γεννά ο θρήνος, η θρησκευτική παράδοση, το αίτημα της λύτρωσης. Το τεκμήριο που θα υποστηρίξει την παρατήρησή της από τις συνήθειες και τα χαρακτηριστικά ανθρώπων μη δυτικών κοινωνιών. Παρακολουθεί τον Βρεττό, μιας και ένα μεγάλο μέρος του υλικού της έκθεσης είναι δάνειο από την φωτογραφική του δουλειά: Τ(ρ)όποι Λατρείας. Μουσείο Μπενάκη . Ο φωτογράφος καταγράφει ένα αόρατο δίκτυο στο σώμα της πόλης: Υπόγεια και ενοικιαζόμενα διαμερίσματα, πολυκατοικίες και γκαράζ, γήπεδα και υπαίθριοι, δημόσιοι χώροι, πλατείες και αυλές, πρόχειρα καταλύματα, ιδιοκατασκευές σε προσωρινές αλλά και μόνιμες διευθύνσεις, ομάδες Βουδιστών, Μουσουλμάνων, Ινδουιστών, Σπιριτσουαλιστών και Χριστιανών διαφόρων δογμάτων και πολλαπλών εθνικών προελεύσεων (Αιθίοπες, Αφγανοί, Αιγύπτιοι, Πακιστανοί, Νιγηριανοί, Σενεγαλέζοι, Φιλιππινέζοι, Ινδονήσιοι, Ιρακινοί κ.α.). Πρόκειται για ένα "έργο εν προόδω", το οποίο ξεκίνησε το 2012, με τη συνεργασία των ίδιων των ανθρώπων που συγκροτούν αυτές τις κοινότητες και με

απόλυτο σεβασμό στην ταυτότητά τους. Περισσότερες πληροφορίες στο

http://www.benaki.gr/index.asp?lang=g...



Η Κατερίνα Αθανασίου για να πραγματοποιήσει το σχεδιασμό αυτού του έργου μέσα στον χρόνο που χρειάσθηκε αυτή η διεργασία καθώς και στις διαδικασίες ζυμώσεων συνδιαλέχθηκε με τους:

Χρήστος Χρυσόπουλος: Ο Χρήστος Χρυσόπουλος είναι πεζογράφος, δοκιμιογράφος και φωτογράφος. Έχει τιμηθεί με το βραβείο Αφηγηματικού Πεζού Λόγου της Ακαδημίας Αθηνών (2008) και με τα γαλλικά βραβεία Prix Ravachol (2013) και Prix Laure Bataillon (2014)

Ασημίνα Κανιάρη: Η Ασημίνα Κανιάρη είναι λέκτορας Ιστορίας της τέχνης στην ΑΣΚΤ.

Σύλβια Σολακίδη: Η Σύλβια Σολακίδη είναι απόφοιτος του Τμήματος Θεωρίας και Ιστορίας της ΑΣΚΤ. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα εστιάζονται στην αλληλεπίδραση εικαστικών και επιτελεστικών τεχνών.



Για την ολοκλήρωση της σύνθεσης συμμετέχουν οι καλλιτέχνες:

Λία Πέτρου: The one and the other

Το “the one and the other”, μια performative παρέμβαση στην είσοδο του Beton7, αποτελεί μια πολύ συγκεκριμένη συνθήκη, που προκαλεί την κινησιολογία, τις αισθήσεις και τη συμπεριφορά των θεατών σε έναν χώρο κατ’ εξοχήν για κοινωνική συναναστροφή, πριν και μετά τη θέαση έργων τέχνης. Μόνο που τώρα το έργο τέχνης γίνεται η εμπειρία αυτή του επισκέπτη, η μνήμη της γεύσης και ενδεχομένως η επιθυμία του για μια ακόμα καραμέλα.

Η Λία Πέτρου ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε στο Chelsea College of Art andDesign, στο entral St. Martins College of Art (BAFine Art 1997-2000) ενώ το 2002 ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της στον τομέα της Γλυπτικής του Royal College of Art του Λονδίνου. Έχει συμμετάσχει ως artist - in - residence στο ερευνητικό πρόγραμμα του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης CCA Kitakyushu (2003-2004 Ιαπωνία) και στη Cite International Des Arts (2001 Παρίσι).
Έργα της έχουν παρουσιαστεί σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό


Η εικαστικός Κατερίνα Αθανασίου κατά την διαδικασία του σχεδιασμού θέλοντας να τοποθετήσει τον θεατή σε μια εμπειρία όπου να εναλλάσσεται ανάμεσα στην ενατένιση μέσω του βλέμματος και το βύθισμα στο βίωμα που προκαλεί η θέρμη του υλικού και ως έδαφος καλεί τον:



Πέτρος Μπάτσιαρης: Κήπος του Χειμώνα

Στο «Κήπος του Χειμώνα» ο καλλιτέχνης δημιουργεί ένα περιβάλλον πάνω στην ετεροτοπία των κιλιμιών και των χαλιών ως χρονικές και διαπολιτισμικές διαστρωματώσεις. Ερευνά τον ενδιάμεσο τόπο, μέσα από τη γεωμετρική οργάνωση και την επαναληπτικότητα των λαϊκών εκφράσεων και συμβολισμών που αποτυπώνονται πάνω εκεί, συνδέοντας διαφορετικές πολιτισμικές εκκινήσεις που εντάσσονται στο σώμα εντέλει μιας ευρύτερης κοινότητας.

Ο Πέτρος Μπάτσιαρης γεννήθηκε στο Κλειστό Ευρυτανίας. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας, Ζωγραφική και Χαρακτική, από όπου και αποφοίτησε με άριστα το 1998. Επίσης, έχει σπουδάσει στην Παιδαγωγική Ακαδημία Λαμίας, και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στην Οικονομική Σχολή. Ως εικαστικός και εκπαιδευτικός, δουλεύοντας την έννοια της συνύπαρξης στο χώρο με συμμετοχικές εικαστικές δραστηριότητες, απέκτησε σημαντική εμπειρία στην εμψύχωση ομάδων παιδιών και ενηλίκων σε σχολεία ή σε άλλους κοινωνικούς χώρους. Το καλλιτεχνικό του έργο έχει παρουσιαστεί σε ατομικές εκθέσεις καθώς και ομαδικές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.


Θερμές ευχαριστίες στους:

Νίκο Δασκαλοθανάση, Σάββα Μιχαήλ, Ελπίδα Τζαφέστα, Αντώνη Λακίδη.

Για την πολύτιμη συμπόρευση τον Χρήστο Χρυσόπουλο, τις πολύτιμες συζητήσεις την Ασημίνα Κανιάρη και τη βασική συμβολή της Σύλβιας Σολακίδη στην έκφραση και αποτύπωση της όλης ιδέας. Τους ευχαριστώ.

Την Λία Πέτρου. Τον Πέτρο Μπάτσιαρη.

Τον Τάσο Βρεττό.

Δημοσιεύσεις

https://www.artandlife.gr/en/Athina-katerinas_athanasioy_atomiki_ekthesi_test_in_between



http://www.culturenow.gr/46012/test-in-between-ekthesh-ths-katerinas-athanasioy-sto-beton-7



http://www.lifo.gr/guide/arts/3633


http://www.athensvoice.gr/article/event/%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%B7/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CE%B1%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BF%CF%85-test-between


http://www.art22.gr/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CE%B1%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BF%CF%85-test-in-between/



http://www.debop.gr/events/beton7-gallery-ekthesi-katerina-athanasiou



http://arteshop.gr/events.php



http://giroapola.gr/11401-2/


https://artic.gr/katerina-athanasiou-beton7/


http://www.anoixtoparathyro.gr/%CE%B7-%CE%AD%CE%BA%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%84%CE%BF-beton7-g/

Κατερίνα Αθανασίου, (test) in between

Κατερίνα Αθανασίου, (test) in between

Το Beton7 Gallery παρουσιάζει την ατομική έκθεση της Κατερίνας Αθανασίου με το τίτλο «(test) in between». Η νέα σύνθεση της εικαστικού αποτελεί μία εγκατάσταση που εξελίσσεται σε τρεις χώρους. Στο έργο αναπτύσσονται δράσεις ως πεδίο προσωπικής έρευνας και καταγραφής. Η ατομική έκθεση γίνεται ένα συλλογικό έργο, όπου μέσα από τις συσχετίσεις και τη συνδιαλλαγή με την αρχιτεκτονική του χώρου παρουσιάζεται/ αποκαλύπτεται η ιδιαίτερη ατομικότητα της, που αποδίδεται και στην αλληλεπίδραση και στις συνεργατικές πρακτικές. Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Λία Πέτρου /The one and the other, Πέτρος Μπάτσιαρης / Κήπος του Χειμώνα. Ένα μεγάλο μέρος του υλικού είναι δάνειο από τον Τάσο Βρεττό / Τ(ρ)όποι Λατρείας. Μουσείο Μπενάκη

Αρχικά η εικαστικός υποδέχεται το κοινό με ένα κέρασμα, μέσω μιας συγκεκριμένης performative παρέμβασης που αποτελεί την προσέγγιση της εικαστικού Λίας Πέτρου. Ο θεατής ξεκινά μέσω της επιλογής να συμμετάσχει σε μια διαδικασία ώστε η θέαση του έργου στην πορεία του να μετατραπεί σε μια βιωματική εμπειρία.

Στη συνέχεια ο θεατής συναντά ένα επίτοιχο μεγάλων διαστάσεων έργο της Κατερίνας Αθανασίουβασισμένο στις φωτογραφίες του Τάσου Βρεττού, ένα μέρος της προσωπικής συλλογής της, καθώς επίσης και το περιβάλλον από κόκκινα χαλιά του εικαστικού Πέτρου Μπάτσιαρη, διερευνώντας το σύγχρονο τρόπο λατρείας. Η καλλιτέχνης επαναπροσδιορίζει σε ένα νέο πλαίσιο εικόνες και αντικείμενα άλλων καλλιτεχνών, δημιουργεί ένα νέο τόπο και μας προσκαλεί να αισθανθούμε το βαθύ αίσθημα πίστης κατά τη διάρκεια μιας λατρευτικής τελετής, απελευθερωμένοι από τις κοινωνικές κατασκευές για το σώμα και την υπόσταση.

Τέλος στον τρίτο χώρο η εικαστικός μας προσκαλεί σε μια ενατένιση, σε ένα ταξίδι, για μια στάση στο απέραντο και μια απόσταση από το σωματικό, από μια προοπτική που γεμίζει σαγήνη τη συνείδηση και γίνεται η απόλαυση της λατρείας. Το πρόσωπο δεν έχει πλέον σημασία, αντίθετα με το ακέφαλο σώμα της έκστασης, που το πρόσωπο έρχεται κοντά, δίπλα σου.


You darkness by Rainer Maria Rilke

You darkness, that I come from,

I love you more than all the fires

that fence in the world,

for the fire makes a circle of light

for everyone

and then no one outside learns of you.

But the darkness pulls in everything:

shapes and fires, animals and myself,

how easily it gathers them! -

powers and people -

and it is possible: a great energy

is moving near me.

I have faith in nights.

Η Μαρίνα Τσβετάγιεβα μιλάει εδώ για το nachdichten…
«Τώρα θα ήθελα να μιλούσε ο Ρίλκε [μέσα από μένα]. Στην καθομιλουμένη αυτό λέγεται «μεταφράζω/ μεταφέρω». [Πόσο καλύτερη είναι εντέλει η γερμανική λέξη nachdichten! Όταν ακολουθώ τα ίχνη ενός συγγραφέα, διανύω άλλη μια φορά ολόκληρο τον δρόμο που έχει περπατήσει. Αυτό μπορεί κάλλιστα να συμβεί μετά (nach), ύστερα από αυτόν, αλλά εκείνο το dichten,* αυτό είναι πάντα νέο. Νachdichten – να διανύεις εκ νέου τον δρόμο πάνω στα προσωρινά σκεπασμένα ίχνη.] Μεταφράζω (μεταγράφω, μεταποιώ), έχει και μια δεύτερη σημασία: δεν μπορεί κανείς να μεταφράσει μόνο σε κάτι (στην ρώσικη γλώσσα για παράδειγμα) αλλά και προς κάτι. Εγώ μεταφέρω τον Ρίλκε στην ρώσικη γλώσσα, έτσι όπως θα με μεταφέρει εκείνος, κάποτε σ’ εκείνο τον άλλο κόσμο».

*Ποιώ; Συνθέτω; Γράφω; Δημιουργώ; – Στα ρώσικα δεν υπάρχει η λέξη. (Σημ. της Μ.Τσβ.)


Η Κατερίνα Αθανασίου είναι μέλος ΕΕΠ στο τμήμα Γλυπτικής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ), όπου διδάσκει από το 2001. Είναι παραγωγός της εκπομπής CityTravellers στο beton7artradio από το 2013.

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Γλυπτική στην ΑΣΚΤ (1996) και ολοκλήρωσε το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών Ψηφιακές μορφές Tέχνης, (ΑΣΚΤ – ΕΜΠ, 2001). Το 2008 σχεδίασε την ιδέα των City Travellers, http://artcoursescitytravellers.blogspot.gr/, ενός συλλογικού τόπου όπου συναντιούνται άνθρωποι και εμπειρίες. Η ομάδα συγκροτήθηκε το 2010 από τον Αντώνη Λακίδη (Ζωγράφο) και τον Παναγιώτη Παπαδόπουλο (Φιλόσοφο). Οι citytravellers περιηγούνται στην πόλη και δημιουργούν μοντέλα, χρήσεις και χώρους. Από το 2007 συμμετέχουν στη πρόκληση συλλογικών εργασιών – δράσεων. Τα έργα της Κατερίνας Αθανασίου αφορούν in situ εγκαταστάσεις (2001-07) και performances (2008 – σήμερα), ενώ η πρόσφατη έρευνά της αναφέρεται σε επιτελεστικά περιβάλλοντα, σε τρόπους τεκμηρίωσης στην τέχνη. Έχει συνεργαστεί με τους χώρους τέχνης Βeton7, Artwall, metamatic:taf. Παλαιότερα Booze Cooperativa, Αγκάθι. Ετοιμάζει τη δεύτερη ατομική της έκθεση (η πρώτη έγινε το 2006), στην οποία προσκαλεί καλλιτέχνες που με το έργο τους θα ολοκληρώσουν την συνθετική της πρόταση που στηρίζεται στις πιστώσεις, τη χρήση προ-υπαρχόντων εικόνων με ελάχιστη ή ίσως και καμία μετατροπή.

ΒΕΤΟΝ7 Χώρος Kέντρο Τέχνης και Πολιτισμού, Πύδνας 7(στάση Μετρό Κεραμεικός), Βοτανικός. 

Εγκαίνια: 17 Μαρτίου, 20.00

Διάρκεια: 17 Μαρτίου – 5 Απριλίου 2016

Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα έως Παρασκευή 14.00-19.00

Είσοδος ελεύθερη

Πληροφορίες: Τηλέφωνο: 210-7512625, www.beton7.com

Θα ήθελα να ευχαρισήσω για την εξαιρετική συνεργασία την Ράνια Κλιάρη, επιμελήτρια του Beton 7 gallery, που επιμελήθηκε το κείμενο και φυσικά την όλη διαδικασία του στησίματος της έκθεσης, την Κατερίνα Τζιλίρα για την γραφιστική της άποψη και υποστήριξη στην εργασία της προώθησης καθώς και όλους τους συνεργάτες στο Beton 7 για το μοναδικό κλίμα φιλίας σε συνδυασμό με τον επαγγελματισμό που τους χαρακτηρίζει ούτως ή άλλως σε όλες τις δραστηριότητές τους.   Επίσης να επισημάνω την πολύτιμη συμπόρευση του Χρήστου Χρυσόπουλου, τις πολύτιμες συζητήσεις με την Ασημίνα Κανιάρη και την βασική συμβολή της Σύλβιας Σολακίδη στην έκφραση και αποτύπωση της όλης ιδέας. Τους ευχαριστώ καθώς και τον κο Λακίδη για την υποστήριξη σε πολλούς(!) τομείς.
Την Λία Πέτρου. Τον Πέτρο Μπάτσιαρη. Τον Τάσο Βρεττο (https://www.youtube.com/watch?v=aeU9b1xjpyU). 

(test) in between

Κατερίνα Αθανασίου | (test) in between

Εγκαίνια: 17 Μαρτίου 2016 | 20:00

Διάρκεια: 17 Μαρτίου – 5 Απριλίου 2016

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: 

Λία Πέτρου /The one and the other

Πέτρος Μπάτσιαρης / Κήπος του Χειμώνα

Ένα μεγάλο μέρος του υλικού είναι δάνειο από τον Τάσο Βρεττό / Τ(ρ)όποι Λατρείας. Μουσείο Μπενάκη 

Το Beton7 Gallery παρουσιάζει την ατομική έκθεση της Κατερίνας Αθανασίου με το τίτλο “(test) in between”. Η νέα σύνθεση της εικαστικού αποτελεί μία εγκατάσταση που εξελίσσεται σε τρεις χώρους. Στο έργο αναπτύσσονται δράσεις ως πεδίο προσωπικής έρευνας και καταγραφής. Η ατομική έκθεση γίνεται ένα συλλογικό έργο, όπου μέσα από τις συσχετίσεις και τη συνδιαλλαγή με την αρχιτεκτονική του χώρου παρουσιάζεται/αποκαλύπτεται η ιδιαίτερη ατομικότητα της, που αποδίδεται και στην αλληλεπίδραση και στις συνεργατικές πρακτικές.

         

ΧΡΟΝΟΣ, online περιοδικό με αφετηρία την Ελλάδα: ΕΛΛΕΙΠΩΝ ΚΡΙΚΟΣ. Στοιχεία θεωρίας για τις ανάγκες των εργασιών ενός εικαστικού εργαστηρίου

http://www.chronosmag.eu/index.php/athanasiou-krikos.html

Σας προωθώ την δημοσίευση του α’ μέρους μιας εργασίας, που στις αρχές αυτής της χρονιάς παρουσίασα στο  γ΄ εργαστηρίο ζωγραφικής της ΑΣΚΤ, με διευθυντή τον καθηγητή Μάριο Σπηλιόπουλο.

Καταληκτικό μέρος μιας συνολικότερης δουλειάς που ξεκίνησε πριν περίπου 5 - 6 χρόνια, μετά από σχετική απαίτηση του τομέα Γλυπτικής τον οποίο υπηρετώ σαν διδάσκουσα και συγκεκριμένα υπό την καθοδήγηση του καθηγητή (και δασκάλου μου) Γιώργου Λάππα.

Ξεκίνησε υπό την μορφή συλλογής εικόνων, από βιβλιογραφία που θα αφορούσε έναν κατάλογο 100 καλλιτεχνών που μου είχε συστήσει ως μπούσουλα και ζητώντας μου να πλαισιώσω με στοιχεία, για την εποχή, τις συνθήκες της εποχής - από γεγονότα που σημάδεψαν κάθε περίοδο - μέχρι ποιά βιβλία εκδόθηκαν, καθώς και όλη την συνθήκη που πλαισίωνε κάθε καλλιτέχνη, ιστορική στιγμή, καταγωγή, τόπος, πολιτισμική, κοινωνικοπολιτική κατάσταση, ξεδίπλωμα των γεγονότων που συνιστούν μια “ιδιότητα”. Αργότερα αυτό έγινε έρευνα που θα αφορούσε κυρίως τον σουρεαλισμό. Τα κινήματα που συσχετίζονταν με αυτόν, κοκ. 

Λόγω της επίμονης ανάγκης μου να εξαντλώ με χρονοβόρο τρόπο συχνά μια θεματική αναζήτηση, ώσπου να φτάσω στην “άκρη του νήματος”,  αν αυτό είναι δυνατόν, οδηγήθηκα σε μια σειρά συνεργασιών και άτυπων παρακολουθήσεων μεταπτυχιακών μαθημάτων στο Πάντειο πανεπιστήμιο, με καθηγητές τους: Μπασάκο Παντελή,  Μπιτσώρη Βαγγέλη. Μιχαήλ Σάββα.

Με τον καθηγητή Παντελή Μπασάκο μάλιστα εργαστήκαμε στην διαδικασία μιας διδακτορικής διατριβής που δεν μπόρεσε να ευδοκιμήσει λόγω του ότι η καλλιτεχνική μου (φύση) ιδιότητα που σχετίζεται κατά κύριο λόγο με την γλυπτική (δεν θα ισχύει όπως φαντάζομαι για όλους τους γλύπτες) δεν μου αφήνει περιθώρια με τον λόγο τέτοια, ώστε να συντάξω ένα συνοπτικό, συμπαγές και αυτοτελές επιστημονικό έργο, δια μέσου ενός κειμένου ή εστω μιας πολυμεσικής παρουσίασης, που όμως κύριο άξονά της θα είχε το κείμενο. Τα οφέλη μου βέβαια, μέσα από αυτή την τριβή ενάμιση χρόνου εργασίας, συζητήσεων, αναζητήσεων, δεν παύουν να με καθορίζουν με τον ένα ή άλλον τρόπο.

Εδώ θα ήθελα να ομολογήσω την έντονη αντίρρηση του δασκάλου μου Γιώργου Λάππα στην όλη αυτή τροπή που πήρε η εμπλοκή μου με την θεωρεία, μιας και την έβλεπε ως µια διεύρυνση ανώφελη για να μη πω καλύτερα διάρρηξη της καλλιτεχνικής μου διενέργειας. Μιας και κινδύνευε από τη συσσώρευση μιας οργανωμένης γνώσης για την τέχνη που συνήθως ακολουθούν οι ειδικοί: θεωρητικοί και ιστορικοί. Θεωρούσε πως κινδύνευε η ενστικτώδης διαύγεια που έχει ανάγκη το έργο του ποιητή. Τροφή ανίκανη να γίνει βοηθός ... 

Παρόλη τη διαφωνία… δεν μπόρεσα να αντισταθώ σ αυτή την μαγεία που μου ασκεί η θεωρεία, χωρίς βέβαια να επιμείνω ανώφελα στο αίτημα μιας διατριβής.

Έτσι οδηγήθηκα στην ολοκλήρωση αυτής της μακράς πορείας με ένα κείμενο. Λόγω της πυκνότητας της πληροφορίας που διαθέτει, δεν το θεωρώ καν κείμενο αλλά περισσότερο έναν χάρτη σημείων που αφορά κυρίως τους φοιτητές που σπουδάζουν την καλλιτεχνική διαδικασία. Μιάς και σήμερα δεν μπορούν να αγνοούν στοιχεία που πολλά από αυτά έχουν συγκροτήσει τον σύγχρονό τους κόσμο και επομένως συνιστούν, συνθέτουν την σκέψη τους. Έναν χάρτη με σημεία εισόδου και εξόδου. Μιας και για να τον ακολουθήσεις θα πρέπει να είσαι δίπλα σε ένα εργαλείο αναζήτησης του διαδικτύου, που θα μπορούσε να σε συμπαρασύρει σε μια πορεία τελείως διαφορετική από αυτην που ακολουθώ. Σε μια άλλη χρονική στιγμή θα μπορούσε ένα άλλο σημείο, να αποτελέσει όρο εκκίνηση μιας άλλης αναζήτησης. Έτσι είναι περισσότερο ένα εργαλείο που προτείνω στους φοιτητές άμεσα συνδεδεμένο με τις ανάγκες τους σε μια πορεία που οφείλουν να γνωρίζουν τις καταγωγές των πραγμάτων ...εκτός της θεμελιώδους καταγωγής.

Όταν είχα ολοκληρώσει το α’ μέρος αυτής της εργασίας είχα την τύχη να το συζητήσω με το Χρήστο Χρυσόπουλο που πρότεινε και με έφερε σε επαφή με συνεργάτες του. Έτσι μου έδωσαν την δυνατότητα να το δημοσιεύσω στον «Χρόνο», διαδικτυακό περιοδικό. Μια δημοσίευση που θα μπορούσε να αποτελέσει έναυσμα, ώστε να δημιουργηθεί ένας δικτυακός τόπος με την υποστήριξη του fairead.net, που να συγκεντρώνει κι άλλες τέτοιες εργασίες θεωρητικών εργαλείων που έτσι κι αλλιώς προτείνουν οι διδάσκοντες στους φοιτητές του  εικαστικού τμήματος της ΑΣΚΤ.

Εδώ λοιπόν ο χώρος της εν λόγω δημοσίευσης:

http://www.chronosmag.eu/

Απευθύνεται κατά κύριο λόγο στους φοιτητές

http://epiptixio15.blogspot.gr/

http://epiptixio15.blogspot.gr/2015/11/ptixio.html?showComment=1456226669779#c8125034268659007088

http://gamaergastirio.blogspot.gr/

the poet / collected from the writings of George Heimonas / Νοέμβρης 2014

Giorgos Heimonas

Born  in Kavala, Greece  March 16, 1938

Died  February 27, 2000

Greek: Γιώργος Χειμωνάς (French: Georges Cheimonas)

Giorgos Heimonas is widely recognized in Greece and abroad as a major force in post-modern Greek writing. While a few of his works have hitherto appeared translated into several European languages, the publication of the full range of his work in Robert Crist’s English translation is a pioneering event. Heimonas’s narratives are famous for their dynamic appeal – their amazing originality, unique style, psychological depth, and poetic power, as well as their impact on readers' feelings and challenge their interpretive capacity. Heimonas’s unique, emotionally-charged narratives reach full development in the major phase from Doctor Ineotis to The Builders. While his early and last writings (Pisistratus, My Journeys & The Enemy of the Poet) contain strong elements of realism, the major period turns to a new mode of language. The style of the texts is neither fiction or poetry in a traditional sense. It is a disrupted language with elements of dream and myth, the lyrical, the philosophical, and depth psychology. It is an original language in every sense of the word – a search for origins, for revisions and new beginnings. Above all, the writer inspires readers to discover renewed resources of insight and feeling in themselves, in literary art, and in in the larger world of human experience.




collected from the writings of George Heimonas

Νοέμβρης 2014

Motherland΄s smell is narracji - primary material

Motherland΄s smell is narracji

“The Bankorgs”

Performance Dinners No 8 in Athens

Friday the 4th of December 2015; 7:30 p.m. at the
BIOS Athens Centre
for today’s art and cross media, 84 Peiraios St., Athens.


3 /12 /2015
προετοιμασία /πρόβα
rehearsal





This long duration performance, consists of short individual performances, and
draws inspiration from Donna Haraway’s essay “A Cyborg Manifesto: Science,
Technology, and Socialist-feminism in the last twentieth Century”. Twenty-one
participants, who we will meet each other just a few hours before the event, have
been invited to creatively respond to Haraway’s notion of the ‘cyborg’ in relation to
the emergence of an imaginary entity that of the ‘bankorg’, an organism that has
been affected and deeply transformed by the current dominance of the banks on
multiple socio-political terrains.
The performance participants, mostly creative practitioners, fine and visual artists,
choreographers, film directors, art researchers, curators, art historians and
performers will deposit in the dinner table objects of their choice that symbolize
survival and/or resistance under the regime of the ‘bankorg’. A er the performance
the audience may participate by contributing to the dinner table their own choices
of objects. The performance event will be video recorded.
The event is part of the research project Performance Dinners organized by The
Subjectivity & Feminisms Research Group (S&F) of Chelsea College of Arts,
London. For the Performance Dinners No 8 in Athens, the S&F has invited the
artist/researcher Maria Paschalidou to select the theme of the project this year and
curate the related creative event in Athens.

PERFORMANCE PARTICIPANTS
Katerina Athanasiou / Tzeni Argyriou / Grigoris Gaitanaros
Fotis Karageorgiou / Eleni Lyra / Catherine Maffioletti
Georgia Mavragani / Despina Meimaroglou
Ioulia Mermigka & Kyrck / Vassilis Noulas - Kostas Tzimoulis
Leda Papaconstantinou / Maria Paschalidou / PASHIAS / Lea Petrou
Annetta Spanoudaki / Syrago Tsiara / Mo Throp / Myrto Farmaki
Dimitris Halatsis / Maria Adromachi Chatzinikolaou
Graphic designing by Nicolas Kouniniotis
Video documentation of the performance:
Takis Lyras, Aris Aggelou
Photo documentation of the performance:
Tasos Frangou

Ο Βασιλιάς της Ασίας

Video (Link)

Overcharge (Performance)

Αθανασίου Κατερίνα

Τίτλος: Υπερφόρτωση (Performance)

Η καλλιτέχνης καλεί το κοινό σε μία διαδραστική γραπτή κατάθεση απόψεων για την κατηγορία των τοξικομανών ως μελών μεν ενός κοινού τόπου, αλλά σε πλήρη δε διάσταση από οποιουδήποτε είδους «υγιούς» συλλογικότητας. Επιχειρεί μία νοερή, λεκτική διάρρηξη ενός σύμπαντος που είθισται να θεωρείται «περιθώριο» ώστε να αντλήσει πληροφορίες για το γενικό κοινωνικό πλαίσιο, για το σύστημα δηλαδή που αξιολογεί και ονοματίζει το περιθώριο ως τέτοιο. Η «Υπερφόρτωση» συνδέεται ακριβώς με την υπόνοια αποσάθρωσης του ίδιου του συστήματος αξιολόγησης που εύκολα αποβάλλει οποιαδήποτε «παράσταση» φθοράς.
Επιμέλεια-κείμενα: Βάνα Βερροιοπούλου

WEAR & TEAR (?) | 1821 METRES | metamatic:taf | 26.06.2014

OPENING: WEAR & TEAR (?) | 1821 METRES | metamatic:taf | 26.06.2014

Σας προσκαλώ στα εγκαίνια της έκθεσης "Wear and Tear (?)" ;oπου θα παρουσιάσω την διαδραστική περφόρμανς με θέμα: " Υπερφόρτωση". Την έκθεση Wear and tear(?),θα φιλοξενήσει το metamatic:taf (γκαλερί-όροφος), για τους καλοκαιρινούς μήνες του 2014.
Διεύθυνση: Νορμανού 5, Αθήνα 105 55, μετρό Μοναστηράκι

Εγκαινιάζεται την Πέμπτη 26 Ιουνίου στις 20.30 και θα διαρκέσει έως τις 5 Σεπτεμβρίου.

Θα χαρώ πολύ να σας δω εκεί!

Την έκθεση επιμελείται η Βάνα Βερροιοπούλου: Μελετώντας τη "φθορά" / από τη σημειολογία στην πράξη,

http://theartfoundation.metamatic.gr/GR/Event/2547/Wear_and_tear()/

το πλήρες κείμενο της επιμελήτριας Βάνας Βερροιοπούλου για την έκθεση

Monuments to every moment
refuse of every moment, used:
cages for infinity.
[…]
Minimal incoherent fragments:
the opposite of History, creator of ruins,
out of your ruins you have made creations.
(Octavio Paz, “Objects and Apparitions”)

Η αγγλική έκφραση «wear and tear», η οποία χρησιμοποιείται ως επί το πλείστον κυριολεκτικά (ενίοτε όμως και μεταφορικά), συνδέεται με ένα σαφώς πιο δύσκαμπτο και ντετερμινιστικό μοντέλο από εκείνο της σημειολογικής απόδοσης του ελληνικού όρου «φθορά», διότι αναφέρεται με σαφήνεια στη σταδιακή, αναμενόμενη αλλοίωση-υποβάθμιση της αρχικής ύλης λόγω χρήσης ή επίδρασης του χρόνου. Η προσθήκη ωστόσο του ερωτηματικού λειτουργεί ανατρεπτικά, επαναφέροντας παιγνιωδώς την ευρύτητα του αντίστοιχου ελληνικού όρου.

Κατά την αριστοτελική θεώρηση ο χρόνος συνδέεται με την αδιάκοπη κίνηση και μεταβολή ποιοτήτων (εξέλιξη-ιστορία) επομένως και με την αντίληψη της διαρκούς εναλλαγής μεταξύ προηγηθείσας και κατοπινής κατάστασης (πρότερον-ύστερον). Στη σύγχρονη όμως βιομηχανική και καταναλωτική κοινωνία το ύστερον οφείλει να αναβάλλεται και να αποβάλλεται (τουλάχιστον από την κοινή θέαση) ως δείκτης υποτίμησης και παρακμής σε ένα οργανωμένο σύστημα όπου το επιθυμητό διαχωρίζεται από το μη επιθυμητό με κριτήρια οικονομικά ή κριτήρια λειτουργικότητας. Ο γραμμικός τύπος εξέλιξης δοκιμάζεται σε επίπεδο οικονομικό και κοινωνικό από μία επιτηδευμένη κυκλικότητα άρνησης του μη άρτιου, του αποβλήτου ή του περιθωρίου, άρνησης της μνήμης, απώθησης της βλάβης, της φθοράς, του διαφορετικού, του τραύματος.


Δεκατέσσερις καλλιτέχνες αναμετρούνται με την πολυσημία του όρου «φθορά» εξετάζοντας άλλοτε το απαύγασμα του θραύσματος, του υπολείμματος ή του ερειπίου και άλλοτε την μεταφορική, ανθρωποκεντρική ή ιστορική διάσταση της «αποσύνθεσης» και της «παρακμής». Μορφολογικά αφήνονται στην ελεύθερη επιλογή μεταξύ σκόπιμης αλλοίωσης και φυσιολογικής φθοράς λόγω χρήσης ή επιρροής των εξωτερικών συνθηκών.


Ως κύρια πρόκληση σε επίπεδο δημιουργικής σύλληψης αλλά και πρόσληψης από τον θεατή προβάλει η πρωτεϊκή φύση της ποιότητας της φθοράς. Αν δεν σημασιοδοτηθεί ως χρονικό στιγμιότυπο κι εννοηθεί ως μεταβολή, εννοιολογικά αποκαλύπτονται αναρίθμητοι πιθανοί συνειρμοί και ερμηνείες: αμφισβήτηση και άρνηση ή αποδοχή της πραγματικότητας, εσχατολογική – γραμμική θεώρηση ή κυκλική αντίληψη-επαναξιολόγηση κι επαναδημιουργία, αμφίρροπος στοχασμός, απλή φάρσα…


Καλλιτέχνες: Κατερίνα Αθανασίου, Στέφανος Αθάνατος, Παντελής Γιαννάκης, Ανδριάνα Δαούτη, Χρύσα Δουργουνάκη, Εύη Καλογηροπούλου, Μπάιρον Καλομαμάς, Νικολέττα Κατσαμπέρη, Μαρία Μαυροπούλου, Γιώργος Νίκας, Χρήστος Παπασωτηρίου, Παναγιώτης Προφήτης, Ραφαέλλα Σιάγκρη, Ναταλία Σούμπινα.


Η κ. Βάνα Βερροιοπούλου είναι η επιμελήτρια της έκθεσης 'Wear and tear(?)' η οποία φιλοξενείται στο metamatic:taf από 26 Ιουνίου έως 5 Σεπτεμβρίου 2014

Κείμενο και συνεργασία για την διεξαγωγή της Εγκατάστασης - Performance "Sorry!": Σύλβια Σολακίδη, Ιστορικός Τέχνης

Sorry!

Εγκατάσταση - Performance με προβολή καταγραφής

της Κατερίνας Αθανασίου

Έκθεση Amoral Attracts

Cheapart Χαλάνδρι 10.03-04.04.2014

Υλικά: Φελιζόλ με ενθέσεις από ξύλο, πηλό, φωτογραφία, σχέδιο. Μήλα. Γυάλινο δοχείο. Μαχαίρι

Επιτελώ μία απλή πράξη... καθαρίζω ένα μήλο, το κόβω στα τέσσερα και προσφέρω ένα κομμάτι, που αν δεν το δεχτείς μπορεί και να το φάω εγώ.
Γιατί αρνείσαι; Η προσφορά εγκλείει μια απειλή; Κι αν δεχτείς, θα ζητήσεις συγγνώμη ή θα μεταθέσεις την ευθύνη ώστε να φταίω εγώ; Ή, μήπως, με την ανυπακοή σου θέλεις να "αλλάξεις τον κόσμο";
Μία απλή πράξη ανυπακοής. Και μετά ο διωγμός.
(Κι όμως, φοβάσαι πως και πάλι θα σε παρασύρω μακριά από τον Παράδεισο)

 Κατερίνα Αθανασίου

Η καλλιτέχνης, ντυμένη στα λευκά, κάθεται μπροστά σε μία κατασκευή από φελιζόλ με ένθετα στοιχεία που παραπέμπουν στη σεξουαλικότητα, στη φύση, στον αφαιρετικό μετασχηματισμό της εμπειρίας σε σχέδιο, στην παγίδευση και την απελευθέρωση της στιγμής μέσω της φωτογραφικής αποτύπωσης. Η κατασκευή έχει περίπου διπλάσιο ύψος σε σχέση με την καλλιτέχνιδα. Ωστόσο, την υπερβαίνει όχι μόνο λόγω διαστάσεων, αλλά κυρίως γιατί οι ενθέσεις που διασπούν τη συνέχειά της αντιστοιχούν στις θεωρήσεις και τα νοήματα με τα οποία είναι φορτισμένο το ανθρώπινο σώμα και αποτελούν προέκταση του σώματος της καλλιτέχνιδος, καθώς και κάθε φυσικού σώματος. Η κατασκευή οπτικοποιεί, λοιπόν, τις αόρατες διαστάσεις του ανθρώπινου σώματος που προέρχονται από τον πολιτιστικό του καθορισμό και διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό την εμπειρία μας στον κόσμο.

Η πράξη που επιτελείται είναι γνωστή από την καθημερινή ζωή. Οι θεατές καλούνται να συμμετάσχουν σε μία εμπειρία κατά την οποία η απλή πράξη μετασχηματίζεται μέσω της περιοδικής της επανάληψης στο πλαίσιο της εγκατάστασης όπου λαμβάνει χώρα. Με τον τρόπο αυτό, η οικεία εμπειρία μετατρέπεται σε μη οικεία, ακόμη και δυνητικά επικίνδυνη, αφού προέκταση του σώματος της καλλιτέχνιδος αποτελούν και τα υπόλοιπα αντικείμενα που βρίσκονται γύρω της, συμπεριλαμβανομένου του μαχαιριού. Η στιβαρότητα του μαχαιριού που έρχεται σε αντίθεση με τα εύθραυστα φυσικά (πηλός, ξύλο, μήλα) και τεχνητά (φελιζόλ, γυαλί) υλικά της εγκατάστασης, υποδεικνύει ότι η εμπειρία μπορεί να οδηγηθεί και σε διάψευση. Οι θεατές καλούνται, λοιπόν, να τολμήσουν και να συμμετάσχουν. Η προσφορά φαγητού συνδέεται με την προσπάθεια δημιουργίας σχέσης. Αν οι θεατές δεν συμμετάσχουν, η προσφορά μένει μετέωρη και η καλλιτέχνης τρώει η ίδια το μήλο, κλείνοντας τον κύκλο της πράξης στο δικό της σώμα. Η πρόσκληση σε δημιουργία σχέσης μετατρέπεται σε επιστροφή στον εαυτό και η καλλιτέχνης ετοιμάζεται για τον επόμενο κύκλο της δράσης, η οποία αποτελεί προσπάθεια αποκάλυψης του νοήματος που κρύβεται στην καθημερινή ζωή.

Λαχταριστά μήλα που προσφέρονται από το χέρι που τα καθάρισε και τα έκοψε στα τέσσερα, διαρρηγνύοντας το κλειστό σύστημα που αποτελεί ο καρπός, έλκουν τους θεατές, ώστε να επιχειρήσουν από κοινού με την καλλιτέχνιδα την αναζήτηση νέων κατευθύνσεων σε προϋπάρχοντα νοήματα, την αποκάλυψη του δυναμικού στοιχείου που εμπεριέχεται σε πράξεις που προσπερνάμε στην καθημερινότητα, τον μετασχηματισμό του οικείου χαρακτήρα του σώματος και του οικείου νοήματος της καθημερινής πράξης μέσω της αναδιαπραγμάτευσης του πολιτιστικού προκαθορισμού τους, ο οποίος αναφέρεται στον κυρίαρχο μοραλισμό, στις επικρατούσες αξίες που τα συνοδεύουν: amoral attracts.

Η δημιουργία σχέσης οδηγεί, λοιπόν, στην ανάπτυξη νέων νοημάτων, που μπορεί να αποκλίνουν από τους κοινωνικούς κώδικες που επικρατούν. Αυτή είναι η πράξη ανυπακοής που διαπράττουν η καλλιτέχνης και οι συμμετέχοντες. Πρόκειται για νοήματα που μπορεί να μην αλλάζουν τον κόσμο, αλλά εμπλουτίζουν την καθημερινή εμπειρία, τον τρόπο που ενεργούμε μέσα στον κόσμο. Η συγγνώμη, είναι λέξη με μεγάλο ειδικό βάρος, ενώ το sorry!, μπορεί να ειπωθεί και με παιγνιώδη διάθεση. Άλλωστε, η δημιουργική διάσταση του παιχνιδιού, βρίσκεται στον πυρήνα της εμπειρίας που προτείνεται από την καλλιτέχνιδα.

Μετά την ολοκλήρωση της πράξης απομένουν οι φλούδες των μήλων στο γυάλινο δοχείο, οι οποίες μετρούν τον χρόνο του έργου μαρτυρώντας τους αλλεπάλληλους κύκλους πρόσκλησης και την περιοδικότητα της επανάληψης. Ωστόσο, μένουν ίχνη όχι μόνο στη μνήμη, αλλά κυρίως στα σώματα που εμπλέκονται, ίχνη που δεν γίνονται αντιληπτά στην καθημερινότητα όχι μόνο γιατί δεν είναι ορατά, αλλά και γιατί δεν εκφράζονται με λόγο. Η καλλιτέχνης φέρει στο σώμα της μία κάμερα που καταγράφει τα χέρια των συμμετεχόντων την στιγμή που δέχονται από το χέρι της το φρούτο. Η κάμερα, λοιπόν, γίνεται ένα ακόμα αντικείμενο-προέκταση του σώματός της, ένα επιπλέον αισθητήριο όργανο, που μετατρέπει σε εικόνα το ίχνος της πράξης που εγγράφεται στα σώματα των συμμετεχόντων. Προστίθεται, επομένως, ένα ακόμη επίπεδο στην οπτικοποίηση του αοράτου, αυτό που αναφέρεται στις προλογικές εγγραφές στο ίδιο το σώμα. Πρόκειται για προσπάθεια να γίνουν ορατά-αισθητά τα ίχνη που αφήνουν τα κύματα του ήχου, του φωτός και των οσμών που προσκρούουν στα σώματα, τα ίχνη που αφήνει το άγγιγμα. Έτσι, η προβολή καταγραφής της κάμερας σε οθόνη, από την οποία συνοδεύεται η εγκατάσταση-performance, αποκτά μία ιδιότυπη λειτουργία προβολής σωματικής εγγραφής.

Σύλβια Σολακίδη, Ιστορικός Τέχνης

https://www.facebook.com/pages/City-Travellers/197638100270480

https://www.facebook.com/pages/City-Travellers/197638100270480


http://artcoursescitytravellers.blogspot.gr/

http://artcoursescitytravellers.blogspot.gr/

Παρασκευή 21 Μαρτίου 2014 στις 5.00μμ

Την Παρασκευή 21 Μαρτίου 2014 στις 5.00μμ, στην αίθουσα Υπόγειο Σινεμά και στο πλαίσιο του μαθήματος Εικαστική Θεωρία και Πρακτική 2, με διδάσκουσα την Ασημίνα Κανιάρη, λέκτορα του τμήματος Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης της ΑΣΚΤ, θα φιλοξενηθεί η δράση της Κατερίνας Αθανασίου, γλύπτριας περφόρμερ, διδάσκουσας στον τομέα Γλυπτικής του εικαστικού τμήματος της ΑΣΚΤ, μέλος ΕΕΔΙΠ της ΑΣΚΤ και ιδρυτικό μέλος της ομάδας City Travellers, με τίτλο:

«H έννοια του Εαυτού στη σύγχρονη σκέψη»
όπου θα παρουσιαστούν σύγχρονες ερευνητικές κατευθύνσεις απο τους χώρους της Ψυχολογίας και της Κοινωνιολογίας που οργάνωσε και θα συντονίζει ο Χαράλαμπος Τσέκερης, Κύριος Ερευνητής στο Εργαστήριο Δυνητικής Πραγματικότητας (Πάντειο Πανεπιστήμιο) και Διευθυντή Ερευνών στο Aegean College

Συμμετέχουν ως ομιλιτές: Χρυσάνθη Ανδρόνογλου, Αλεξία Καλογεροπούλου, Κυριακή Θεοδόση-Πολυμέρη, Ελίνα Χούντα, Δημητρης Ποθητακης, Θεοδωρος Τσεκερης, Μαρία Πινγκούλη, Νάνσυ Πασπάτη, Αλέξανδρος Καψωμενάκης, Αναστασία-Ζωή Σουλιώτου, Πηνελόπη Τσίλη.

Συνεργασία City Travellers - Ερευνητικό κέντρο του Aegean College

«Η έννοια του Εαυτού στη σύγχρονη σκέψη»

με Συντονιστή τον Δρ. Χαράλαμπο Τσέκερη, Κύριο Ερευνητή στο Εργαστήριο Δυνητικής Πραγματικότητας (Πάντειο Πανεπιστήμιο) και Διευθυντή Ερευνών στο Aegean College, σε συνεργασία με την Κατερίνα Αθανασίου γλύπτρια - περφόρμερ, διδάσκουσα στον τομέα Γλυπτικής του εικαστικού τμήματος της ΑΣΚΤ, και για την δράση "City Travellers".
Η προτεινόμενη συλλογική παρουσίαση/συνεδρία περιλαμβάνει διαφορετικές θεωρητικές και μεθοδολογικές προσεγγίσεις/εισηγήσεις πάνω στην "ταυτότητα", το "πρόσωπο", την "υποκειμενικότητα" και τον "εαυτό". Η έννοια του εαυτού έχει αποτελέσει συστηματικά αντικείμενο έρευνας, μελέτης, αναπαράστασης και αναστοχασμού από την αρχαιότητα έως τις μέρες μας, απο την τέχνη έως την επιστήμη και την καθημερινότητα. Όπως και κάθε άλλη έννοια, αποκτά νόημα κατά την πραγματολογική της χρήση, μεταλλάσσεται ιστορικά, και είναι απόλυτα εξαρτημένη από το εκάστοτε κοινωνικο, πολιτισμικό και καλλιτεχνικό πλαίσιο. Συχνά, το άτομο μετονομάζεται σε "κοινωνικό υποκείμενο", που υπόκειται στις ποικίλες ιδιαιτερότητες της κουλτούρας μέσα στην οποία υπάρχει, ενώ οι νέες ψηφιακές/διαδικτυακές τεχνολογίες επιδρούν ριζικά στην αναπαράσταση και αισθητική του χωροχρόνου αλλά και του εαυτού που εξελίσσεται δυναμικά μέσα σε αυτο. Η αναλυτική μας προσοχή εστιάζει απο τον κυβερνοεαυτό και τον Νιτσεϊκό εαυτό, όπου κατασκευάζουμε την ταυτότητά μας όπως ακριβώς ο καλλιτέχνης δημιουργεί το έργο του, στην έννοια του πολύπλοκου/χαοτικού εαυτού, ο οποίος πειραματίζεται ανάμεσα στη σταθερότητα και την ευθραυστότητα, τον ντετερμινισμό και τη μη προβλεψιμότητα, την ετερονομία και την ελευθερία.
Συμμετέχουν κοινωνικοί επιστήμονες εξειδικευμένοι στη θεώρηση και ανάλυση του Εαυτού (Aegean College, ΕΚΠΑ, Πάντειο Πανεπιστημιο, Paris VIII)


Διάρκεια: 2,5 ώρες


Τόπος διεξαγωγής: Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών
Ημερομηνία & ώρα: Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014, ώρα 17.00


Αναλυτικό Πρόγραμμα
Συντονιστής: Δρ. Χαράλαμπος Τσέκερης, Research Professor, Aegean College
«Εισαγωγή στον Κυβερνο-εαυτό»
Χαράλαμπος Τσέκερης & Βασίλης Θεοδωρής (HND Ψυχολογίας, Aegean College)

«Ο Εαυτός στις Νευροεπιστήμες»
Χρυσάνθη Ανδρόνογλου (Head of Health and Human Sciences School, Aegean College)

«Ναρκισσιστικός εαυτός και διαδίκτυο»
Αλεξία Καλογεροπούλου (Υπ. Δρ. Τμ. ΕΜΜΕ ΕΚΠΑ)

«Ο Εαυτός στην Ψυχανάλυση»
Κυριακή Θεοδόση-Πολυμέρη (Υπεύθυνη Τμήματος HND Psychology, Aegean College) & Νάνσυ Πασπάτη (HND Ψυχολογίας, Aegean College)

«Η πορεία προς τον Εαυτό μέσα από τον Ελουροβόρο Όφι»
Ελίνα Χούντα (Υπ. Δρ. Τμ. ΕΜΜΕ ΕΚΠΑ)

«Ο Εαυτός στην Κρίση»
Χαράλαμπος Τσέκερης, Δημήτρης Ποθητάκης & Μαρία Πινγκούλη (Τμήμα Ψυχολογίας, Aegean College)

«Περιπλανώμενοι στο διαδίκτυο: Δυνητικές περιηγήσεις, πολύπλοκες γεωγραφίες & αναδυόμενα δίκτυα»
Αναστασία-Ζωή Σουλιώτου (Υπ. Δρ. Paris VIII) & Θεόδωρος Τσέκερης (Ερευνητής ΚΕΠΕ)

«Ο εαυτός στον Μεταμοντερνισμό»
Πηνελόπη Τσίλη (Υπ. Δρ. Παντείου Πανεπιστημίου)

Όλοι ευπρόσδεκτοι

https://www.facebook.com/events/1404256606506346/?ref=22

Στο video απο την performance "Sorry!" της Κατερίνας Αθανασίου αποτυπώνεται η πράξη προσφοράς ενός μήλου προς το κοινό, μια πράξη που ξεκινά από τον μύθο του Αδάμ και της Εύας. Η άρνηση ή η αποδοχή του μήλου - ευθύνη, απειλή, συνωμοσία. Photo © Katerina Athanasiou. Η έκθεση AMORAl@CHEAPART.HALANDRI διαρκεί εώς και 4 Απριλίου καθημερινά από τις 14.00 - 21.00. 

Sorry!

Εγκατάσταση - Performance με προβολή καταγραφής

της Κατερίνας Αθανασίου

Έκθεση Amoral Attracts

Cheapart Χαλάνδρι 10.03-04.04.2014

Υλικά: Φελιζόλ με ενθέσεις από ξύλο, πηλό, φωτογραφία, σχέδιο. Μήλα. Γυάλινο δοχείο. Μαχαίρι

Επιτελώ μία απλή πράξη... καθαρίζω ένα μήλο, το κόβω στα τέσσερα και προσφέρω ένα κομμάτι, που αν δεν το δεχτείς μπορεί και να το φάω εγώ.
Γιατί αρνείσαι; Η προσφορά εγκλείει μια απειλή; Κι αν δεχτείς, θα ζητήσεις συγγνώμη ή θα μεταθέσεις την ευθύνη ώστε να φταίω εγώ; Ή, μήπως, με την ανυπακοή σου θέλεις να "αλλάξεις τον κόσμο";
Μία απλή πράξη ανυπακοής. Και μετά ο διωγμός.
(Κι όμως, φοβάσαι πως και πάλι θα σε παρασύρω μακριά από τον Παράδεισο)

Κατερίνα Αθανασίου

Η καλλιτέχνης, ντυμένη στα λευκά, κάθεται μπροστά σε μία κατασκευή από φελιζόλ με ένθετα στοιχεία που παραπέμπουν στη σεξουαλικότητα, στη φύση, στον αφαιρετικό μετασχηματισμό της εμπειρίας σε σχέδιο, στην παγίδευση και την απελευθέρωση της στιγμής μέσω της φωτογραφικής αποτύπωσης. Η κατασκευή έχει περίπου διπλάσιο ύψος σε σχέση με την καλλιτέχνιδα. Ωστόσο, την υπερβαίνει όχι μόνο λόγω διαστάσεων, αλλά κυρίως γιατί οι ενθέσεις που διασπούν τη συνέχειά της αντιστοιχούν στις θεωρήσεις και τα νοήματα με τα οποία είναι φορτισμένο το ανθρώπινο σώμα και αποτελούν προέκταση του σώματος της καλλιτέχνιδος, καθώς και κάθε φυσικού σώματος. Η κατασκευή οπτικοποιεί, λοιπόν, τις αόρατες διαστάσεις του ανθρώπινου σώματος που προέρχονται από τον πολιτιστικό του καθορισμό και διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό την εμπειρία μας στον κόσμο.

Η πράξη που επιτελείται είναι γνωστή από την καθημερινή ζωή. Οι θεατές καλούνται να συμμετάσχουν σε μία εμπειρία κατά την οποία η απλή πράξη μετασχηματίζεται μέσω της περιοδικής της επανάληψης στο πλαίσιο της εγκατάστασης όπου λαμβάνει χώρα. Με τον τρόπο αυτό, η οικεία εμπειρία μετατρέπεται σε μη οικεία, ακόμη και δυνητικά επικίνδυνη, αφού προέκταση του σώματος της καλλιτέχνιδος αποτελούν και τα υπόλοιπα αντικείμενα που βρίσκονται γύρω της, συμπεριλαμβανομένου του μαχαιριού. Η στιβαρότητα του μαχαιριού που έρχεται σε αντίθεση με τα εύθραυστα φυσικά (πηλός, ξύλο, μήλα) και τεχνητά (φελιζόλ, γυαλί) υλικά της εγκατάστασης, υποδεικνύει ότι η εμπειρία μπορεί να οδηγηθεί και σε διάψευση. Οι θεατές καλούνται, λοιπόν, να τολμήσουν και να συμμετάσχουν. Η προσφορά φαγητού συνδέεται με την προσπάθεια δημιουργίας σχέσης. Αν οι θεατές δεν συμμετάσχουν, η προσφορά μένει μετέωρη και η καλλιτέχνης τρώει η ίδια το μήλο, κλείνοντας τον κύκλο της πράξης στο δικό της σώμα. Η πρόσκληση σε δημιουργία σχέσης μετατρέπεται σε επιστροφή στον εαυτό και η καλλιτέχνης ετοιμάζεται για τον επόμενο κύκλο της δράσης, η οποία αποτελεί προσπάθεια αποκάλυψης του νοήματος που κρύβεται στην καθημερινή ζωή.

Λαχταριστά μήλα που προσφέρονται από το χέρι που τα καθάρισε και τα έκοψε στα τέσσερα, διαρρηγνύοντας το κλειστό σύστημα που αποτελεί ο καρπός, έλκουν τους θεατές, ώστε να επιχειρήσουν από κοινού με την καλλιτέχνιδα την αναζήτηση νέων κατευθύνσεων σε προϋπάρχοντα νοήματα, την αποκάλυψη του δυναμικού στοιχείου που εμπεριέχεται σε πράξεις που προσπερνάμε στην καθημερινότητα, τον μετασχηματισμό του οικείου χαρακτήρα του σώματος και του οικείου νοήματος της καθημερινής πράξης μέσω της αναδιαπραγμάτευσης του πολιτιστικού προκαθορισμού τους, ο οποίος αναφέρεται στον κυρίαρχο μοραλισμό, στις επικρατούσες αξίες που τα συνοδεύουν: amoral attracts.

Η δημιουργία σχέσης οδηγεί, λοιπόν, στην ανάπτυξη νέων νοημάτων, που μπορεί να αποκλίνουν από τους κοινωνικούς κώδικες που επικρατούν. Αυτή είναι η πράξη ανυπακοής που διαπράττουν η καλλιτέχνης και οι συμμετέχοντες. Πρόκειται για νοήματα που μπορεί να μην αλλάζουν τον κόσμο, αλλά εμπλουτίζουν την καθημερινή εμπειρία, τον τρόπο που ενεργούμε μέσα στον κόσμο. Η συγγνώμη, είναι λέξη με μεγάλο ειδικό βάρος, ενώ το sorry!, μπορεί να ειπωθεί και με παιγνιώδη διάθεση. Άλλωστε, η δημιουργική διάσταση του παιχνιδιού, βρίσκεται στον πυρήνα της εμπειρίας που προτείνεται από την καλλιτέχνιδα.

Μετά την ολοκλήρωση της πράξης απομένουν οι φλούδες των μήλων στο γυάλινο δοχείο, οι οποίες μετρούν τον χρόνο του έργου μαρτυρώντας τους αλλεπάλληλους κύκλους πρόσκλησης και την περιοδικότητα της επανάληψης. Ωστόσο, μένουν ίχνη όχι μόνο στη μνήμη, αλλά κυρίως στα σώματα που εμπλέκονται, ίχνη που δεν γίνονται αντιληπτά στην καθημερινότητα όχι μόνο γιατί δεν είναι ορατά, αλλά και γιατί δεν εκφράζονται με λόγο. Η καλλιτέχνης φέρει στο σώμα της μία κάμερα που καταγράφει τα χέρια των συμμετεχόντων την στιγμή που δέχονται από το χέρι της το φρούτο. Η κάμερα, λοιπόν, γίνεται ένα ακόμα αντικείμενο-προέκταση του σώματός της, ένα επιπλέον αισθητήριο όργανο, που μετατρέπει σε εικόνα το ίχνος της πράξης που εγγράφεται στα σώματα των συμμετεχόντων. Προστίθεται, επομένως, ένα ακόμη επίπεδο στην οπτικοποίηση του αοράτου, αυτό που αναφέρεται στις προλογικές εγγραφές στο ίδιο το σώμα. Πρόκειται για προσπάθεια να γίνουν ορατά-αισθητά τα ίχνη που αφήνουν τα κύματα του ήχου, του φωτός και των οσμών που προσκρούουν στα σώματα, τα ίχνη που αφήνει το άγγιγμα. Έτσι, η προβολή καταγραφής της κάμερας σε οθόνη, από την οποία συνοδεύεται η εγκατάσταση-performance, αποκτά μία ιδιότυπη λειτουργία προβολής σωματικής εγγραφής.

Σύλβια Σολακίδη, Ιστορικός Τέχνης