Λευκό Ελάφι. Ωδείο Αθηνών.

Ευχαριστώ την Ράνια  για τον τρόπο που επεξεργαστήκαμε και δομήσαμε την αρχική ιδέα
καθώς και για το κείμενό της:

Φεβρουάριος 2017

Ράνια Κλιάρη

Το Λευκό Ελάφι

Η εικαστικός Κατερίνα Αθανασίου παρουσιάζει μια γλυπτική εγκατάσταση με αναφορά στη καλύβα του Heidegger. Με αυτό το έργο σχεδιάζει την ιδέα ενός χώρου που συμπεριλαμβάνει μια συγκεκριμένη πράξη, σε μια τυχαία χρονική στιγμή. Ο χώρος, αποτελεί το έναυσμα για τη πράξη, τη βασική δομή/πλαίσιο, ένα αμάξωμα. Το έργο, κινείται σε μια νοητή σχεδόν καμπύλη, προς ένα επιτοίχιο τέμπλο, μια εικόνα μεγάλων διαστάσεων, μια εκτύπωση με λεπτομέρειες φωτογραφιών που συνθέτουν ένα κολάζ.

Μια στιγμή ενατένισης και αποδέσμευσης προς το συναίσθημα. Εξαγνισμός. Ave Maria.

Μια μουσική σύνθεση που μας απελευθερώνει από την σκέψη.

Η εικόνα ενός άντρα που ανυψώνεται, ελεύθερος από τον σταυρό. Dali.

Ο χώρος είναι αφιερωμένος στην προσήλωση σε μια προσωπική χώρα αφήγησης, με τον ήρωα, έναν ήρωα μας. Ένα χώρο όπου ο επισκέπτης μπορεί να συγκεντρωθεί στο είναι του σε στάση προσευχής ή προσκυνήματος μιας και θα πρέπει να είναι γονατιστός. Ο θεατής δεν έχει οδηγίες χρήσεις, καλείται να κάνει τις δικές του επιλογές για τη δημιουργία ενός προσωπικού χώρου ενατένισης, να βιώσει και να αποκτήσει προσωπική εμπειρία, να προκαλέσει τη δράση. Το έργο προσκαλεί τον επισκέπτη να αλληλεπιδράσει, να αντιμετωπίσει το χώρο, και έτσι το έργο ολοκληρώνεται, και αποκτά ένα δυναμικό χαρακτήρα. Μια αφήγηση σε συνεχή εξέλιξη.

Ο χώρος που δημιουργεί η εικαστικός εφορμά από την ανάγκη της να εξιστορήσει μια προσωπική βιωματική εμπειρία στην οποία έμελλε να υποταχθεί τον τελευταίο ενάμιση χρόνο.

Το λευκό ελάφι είναι η εικόνα που με ακολουθεί στο πέρασμα. Το σύμβολο της ανώτερης συνείδησης. Στέκεται μπροστά σε ένα μήνυμα αποκάλυψης. Εμένα, το πρόσωπο, το πορτραίτο που έχω φύγει. Το λευκό ελάφι θα οδηγήσει την πορεία του, εκεί που λίγοι βάδισαν. Εκεί όπου τα όνειρά του είναι μεγαλύτερα από τους φόβους του και οι νίκες του μιλούν δυνατότερα από τα λόγια του. Το μήνυμα του λευκού ελαφιού είναι: "Προετοιμάσου". Απομένει το τοπίο που προσκαλεί τον επισκέπτη, να δράσει αντί εμού. Του Performer. 

 

Το έργο προκαλεί με την έννοια της τυχαιότητας, καταφέρνει και περνά από τα όρια της πραγματικότητας, δημιουργείται μέσα στο μεταφυσικό στοιχείο, και γίνεται μια φαντασιακή-ποιητική αφήγηση που κάνει χρήση συμβολικών στοιχείων, για να αποδώσει μια ιστορία. Ένα μυθολόγημα, που εμπλέκει μέσα του το θεατή, τον προσκαλεί να παρατηρήσει την εσωτερική του εικόνα από μια άλλη προοπτική, και να δημιουργήσει μια προσωπική επιτελεστική πράξη.

Πρόκειται για ένα έργο γλυπτικής κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου στο στούντιο, που σε καμία περίπτωση δεν εμπνέεται από την πραγματικότητα. Δεν πρόκειται για το αποτέλεσμα άμεσης παρατήρησης και σχολιασμού. Η δημιουργός με μια ακολουθία σε σειρά και αναζητώντας στοιχεία συμβολοποίησης της αφήγησης, ενδιαφέρεται μέσα από μια χειρονομία, σαν ένα γρήγορο σκίτσο, να απεικονίσει μια εσωτερική ψυχική κατάσταση.

Στην πλάτη του προσκυνητή βρίσκεται το σχέδιο. Το σχέδιο της καταγωγής της ιστορίας.

Το μικρό σκαμνί προσευχής υποχρεώνει το σώμα σε μια συγκεκριμένη στάση, στάση υποταγής σε αυτό που υπόσχεσαι.

Ή ζητάς την συμβολή κάποιου στην απόφασή σου.

Εν προκειμένω, φέρνεις στον νου, την μνήμη αυτού που θες να έχεις την συμβολή του, στην απόφασή σου.

...μιας και το γλυπτό που βρίσκεται μπροστά είναι ένα σώμα αποσαθρωμένο που ένα μέρος του καλύπτεται από μια πανοπλία.

<Η αποσαθρωμένη σάρκα. Συνείδηση που καλύπτεται από θώρακα. Την προφυλάσσει από το τραύμα. Της προσφέρει δύναμη>

Ράνια Κλιάρη, Θεωρητικός τέχνης

Υπεύθυνη Gallery Beton 7      

Λευκό Ελάφι. Ωδείο Αθηνών.

Ευχαριστώ τον Στρατή για την όλη υποστήριξη στο στήσιμο της έκθεσης καθώς και την όλη μας συνομιλία κατά την διάρκεια της δημιουργίας του έργου. Αμέσως μετά τις φωτογραφίες το κείμενό του.

https://issuu.com/katerinaathanasiou7/docs/____________________________________f3afa85b72f19f

Επιμέλεια έκθεσης: Στρατής Πανταζής

Η εγκατάσταση με τίτλο Λευκό Ελάφι αποτελεί ένα περιβάλλον, ένα τοπίο μέσα στο οποίο η καλλιτέχνης τιμά και μνημονεύει τους νεκρούς της. Η φυσική της παρουσία απουσιάζει αλλά η ύπαρξή της εκφράζεται από το δημιουργημένο τοπίο, μέσα στο οποίο μπαίνει ο θεατής και θα είναι αυτός που θα δράσει, θα γίνει performer. Δημιουργεί το έδαφος, μια σκηνή.

Ο θεατής μπορεί, σαν προσκυνητής, να γονατίσει στο μικρό σκαμνί μπροστά στο γλυπτό ομοίωμα. Πίσω του υπάρχουν εκτυπώσεις που απεικονίζουν τη ρίζα, έναν άγγελο με φτερά κτήρια φυλακών, ένα ελάφι και μορφές ανθρώπων, οι οποίες αποτελούν ένα συνολικό σχέδιο της καταγωγής της ιστορίας. Κουβαλώντας την ιστορία και τη μνήμη, ο προσκυνητής υποτάσσεται (στάση που του επιβάλλεται από το μικρό μέγεθος του σκαμνιού) μπροστά  στη θύμηση αυτών που έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στη ζωή του όπως του προστάτη, του μέντορα και του φίλου. Το γλυπτό, που έχει τη μορφή ενός αποσαθρωμένου ανθρώπινου σώματος, μέρος του οποίου καλύπτεται από έναν γύψινο θώρακα, εκφράζει τη συνείδηση που προφυλάσσεται από το τραύμα.  

Μπροστά από το ομοίωμα, η φωτισμένη εκτύπωση επεξεργασμένης φωτογραφίας με μονταρισμένα μέρη που καλύπτει τον τοίχο θυμίζει  τέμπλο,  στο οποίο απεικονίζεται κυρίως ένα δάσος, ρίζες δέντρων και βρύα, κάνοντας αναφορές στο φιλοσοφικό όρο «ρίζωμα» του Gilles Deleuze και του Félix Guattari στη μελέτη τους Καπιταλισμός και Σχιζοφρένεια (1972-80) για να εκφράσει μία κατάσταση που απλώνεται, διακλαδώνεται και διαρκώς μετασχηματίζεται. Στα αριστερά της εκτύπωσης είναι κολλημένη μία φωτογραφία σε διαφάνεια ενός ξαπλωμένου γυμνού ανδρικού σώματος που μοιάζει να αιωρείται, να λυτρώνεται και να ανυψώνεται, ενώ στα δεξιά υπάρχει μία αντίστοιχη διαφάνεια μίας λευκής καλύβας, με την τρισδιάστατη εκδοχή της στο πάτωμα, μέσα στην οποία ο θεατής συγκεντρώνεται στον εαυτό του, στο είναι του, όπως ο Martin Heidegger, έγκλειστος μέσα στην καλύβα/ hütte στοχάζεται το Είναι και τις συνθήκες της κατοίκησής του.

Το λευκό χρώμα της καλύβας και του ομοιώματος  έχει άμεση σχέση με τον τίτλο του έργου. Το λευκό ελάφι, κατά την δυτική μυθολογία, είναι η κινητήρια δύναμη της αναζήτησης και του κυνηγιού μέσα στα δάση, οδηγώντας τους ιππότες σε περιπέτειες ενάντια σε θεούς και νεράιδες. Επειδή ποτέ δεν το αιχμαλώτισαν, έγινε και σύμβολο της αέναης προσπάθειας για την κατάκτηση της γνώσης και την επίτευξη του ακατόρθωτου.

Η διαβρωμένη από το χρόνο καρέκλα που βρίσκεται σε σχετική απόσταση από το τοπίο επιτρέπει στο θεατή να καθίσει και να ατενίσει την όλη δράση μπροστά στο φωτεινό τέμπλο, μπαίνοντας  σε μία ζώνη φωτός, σε ένα μεταβατικό στάδιο, σε μία διαδικασία πνευματικής ανύψωσης και αναζήτησης του είναι του. 

Στρατής Πανταζής

Ιστορικός Τέχνης